Rozróżnia się uszkodzenia wywołane świetlnym promieniowaniem nadfioletowym (UV) oraz podczerwonym (cieplnym). Najbardziej czynnym biologicznie pasmem widma słonecznego są promienie nadfioletowe o długości fali 290—320 nm (UVB) oraz o długości fali 320— 400 nm (UVA). Pierwsze z nich, odpowiedzialne za odczyny rumieniowe, działają również na skórę rakotwórczo, podczas gdy UVA, działając o wiele słabiej w sensie rozwoju rumienią — pobudzają melanocyty skóry do produkcji melaniny (wykorzystuje się je w metodzie PUVA leczenia łuszczycy). Odczyny posłoneczne dzieli się na: 1) fizjologiczne, występujące u ludzi zdrowych, 2) patologiczne, spowodowane nadwrażliwością na światło, oraz 3) zależne od przewlekłej ekspozycji na światło, których istotą jest odczyn zwyrodnieniowy skóry. Odczyny fizjologiczne. Występują one w zasadzie u wszystkich osób po naświetleniu skóry minimalną dawką rumieniowy (MED) lub większą dawką promieniowania UVB. W wyniku zaaplikowania tej dawki, którą można laboratoryjnie ustalić naświetlaniem skóry lampą kwarcową, rozwija się w naświetlanym polu — po upływie ok. 3 h utajenia — rumieniowy odczyn osiągający szczyt po 15—20 h. Rumień ten ustępuje po upływie l—2 dni. Zwiększając dawkę UVB uzyskuje się skrócenie okresu utajenia, bardziej intensywny odczyn rumieniowy i dłuższe jego utrzymywanie się. Wielokrotne stosowanie niższych od MED dawek zapobiega rozwojowi rumienią w wyniku odczynowego przebarwienia skóry i zgrubienia naskórka jako reakcji na naświetlanie.
bicom lublin Zippo na miarę