Skóra odgrywa ważną rolę w alergii, ze względu na dużą jej powierzchnię, częstość kontaktu z alergenami oraz łączenie się ich z białkami skóry, łatwe wchłanianie się alergenów przez powłoki, bogate unaczynienie skóry oraz jej bliskie sąsiedztwo z układem chłonnym. Za alergen pełny uważa się taki, który jest w stanie, jako wystarczający bodziec immunologiczny, powodować wytwarzanie się przeciwciał. Haptenem lub alergenem niepełnym nazywa się substancję, która nabiera cech alergenu po związaniu się z białkami organizmu. Do grupy haptenów należą zwykle niskocząsteczkowe substancje, zwłaszcza metale i leki. Przestrojenie alergiczne ustroju może przejawiać się: 1. W powstawaniu przeciwciał typu immunoglobulin, które krążą w stanie wolnym lub wiążą się z powierzchnią komórek; 2. W swoistym przestrojeniu odczynowości części limfocytów uzyskujących pod wpływem immunizacji cechy komórek „kompetentnych immunologicznie" oraz nastawionych wybiórczo na łączenie się z alergenem. Ten podział leży u podstaw wyróżniania: 1) alergii wczesnej (nierzadko typu anafilaktycznego), zależnej od obecności krążących we krwi immunoglobulin, oraz 2) alergii opóźnionej, w której rolę przeciwciał spełniają limfocyty.