Wstępem do właściwego badania dermatologicznego jest zarejestrowanie w historii choroby takich danych, jak budowa i odżywienie chorego, wady postawy i zaburzenia rozwojowe, zniekształcenia, kalectwa itp. Zaburzenia rozwojowe stanowić mogą część obrazu klinicznego genodermatozy. Pożądane jest przeprowadzenie badania chorego przy rozproszonym świetle dziennym, w temperaturze pokojowej. Źródło światła powinno znajdować się poza badającym i oświetlać bezpośrednio chorego. Jest błędem ograniczanie zakresu badania tylko do zmienionej chorobowo okolicy ciała, powinno ono być całkowite. Mimo częstych oporów ze strony chorego należy wyjaśnić zainteresowanemu, że jego rozebranie się uchroni go przed przeoczeniem zmian ważnych z diagnostycznego punktu widzenia. Oglądanie skóry i ognisk chorobowych należy przeprowadzić z bliskiej odległości, przy oglądaniu szczególnie drobnych wykwitów celowe jest posługiwanie się lupą. Ważnym elementem badania jest palpacja (badanie dotykiem), konieczna zwłaszcza przy obecności ognisk usadowionych głęboko w skórze i w tkance podskórnej, umożliwia to bowiem określenie właściwej wielkości, odgraniczenia, spoistości i bolesności ognisk oraz ich przesuwalności w stosunku do otoczenia. Ujęcie skóry w fałd w obrębie ogniska czy poza nim ma na celu zorientowanie się co do stopnia obrzęku lub nacieczenia skóry. Dla uniknięcia przeoczeń powinno się przeprowadzić badanie w kierunku od góry ku dołowi ciała.
masaż kraków psycholog poznań psychoterapia mokotów