Co do zabarwienia ognisk, to większość wykwitów pierwotnych cechuje się różnym wysyceniem barwy różowo-czerwonej, znamiennym dla rozszerzenia naczyń lub stanu zapalnego skóry. Wykwity pierwotne w okresie ich przechodzenia we wtórne wykazują często ciemne zabarwienie, zależne od pokrywających je łusek i strupów. Niebieskawy odcień wykwitów wskazuje na zastój krwi, żółtawy na zgrubienie warstwy rogowej naskórka, brunatny aż do ciemnobrązowego — na skupienia melaniny, a żółtawozłocisty — na odkładanie się hemosyderyny w skórze w następstwie wybroczyn. Białe plamy otoczone przebarwionym rąbkiem są znamienne dla bielactwa nabytego (vitiligo), a przy nieobecności tego przebarwienia — dla bielactwa wrodzonego (leucoderma). Węzły chłonne. Przy badaniu węzłów chłonnych uwaga badającego skupia się przede wszystkim na węzłach obwodowych, jak podszczękowych, szyjnych, karkowych, pachowych i pachwinowych. Węzły chłonne mogą być zajęte układowo w sarkoidozie i białaczce limfatycznej, regionalnie w ziarnicy złośliwej i w początkowym okresie mięsaka limfatycznego. Węzły mogą być wtórnie wciągnięte w proces chorobowy w następstwie przerzutów do nich złośliwych nowotworów skóry, wreszcie mogą reagować nieswoistym odczynem zapalnym. Uogólnione powiększenie węzłów chłonnych cechuje kiłę wtórną i erytrodermię. Konsystencja węzłów waha się od twardej, przez elastyczną, aż do spoistości miękkiej w następstwie rozmiekania węzłów, np. w gruźlicy rozpływnej. Podobnie jak sam naciek, również zmiennie może kształtować się stosunek węzłów do skóry, która może być nad nimi nie zmieniona lub wykazywać objawy zapalenia, a nawet rozmiekania.
kwatery Zakopane MyoFusion psycholog wrocław