Obraz morfologiczny dermatozy stanowi wypadkową rodzaju i czasu trwania wykwitów i ognisk, ich umiejscowienia, rozległości, skłonności do grupowania się lub zlewania oraz ich ewolucyjność, czyli przechodzenia pierwotnych wykwitów skóry we wtórne. Na obraz ten duży wpływ wywierają: stan zapalny powłok, świąd skóry, wtórne zakażenia i uprzednie leczenie. Przy opisie dermatozy uwzględnić należy chronologiczny rozwój wykwitów starając się określić, które z nich są najstarsze i pierwotne, a które świeższe i wtórne. Udaje się to stosunkowo łatwo w dermatozach jednopostaciowych jak liszaj płaski. W przypadkach dermatoz wielopostaciowych o bogatej symptomatologii morfologicznej, takie wykwity jak owrzodzenia, strupy i blizny stanowią dalszy, późniejszy etap — w zestawieniu z plamami, grudkami i guzkami, które są elementami wcześniejszymi; zależność taką stwierdzić można w kile wtórnej oraz w rozmaitych postaciach gruźlicy skóry. Przy opisie wielkości ognisk posługujemy się porównaniami z życia codziennego. Ogniska guzowate lub o kształtach sferycznych określamy jako odpowiadające wielkością orzechowi laskowemu, jaju kurzemu, jabłku itp. Przy opisie ognisk płaskich, jak plamy, rumienię, korzystamy z porównania ich do wielkości łebka szpilki, paznokcia, małej lub dużej monety, dłoni itp.
usg warszawa implanty kraków olbas