Owrzodzenie, wrzód (ulcus) jest wykwitem polegającym na ubytku chorobowo zmienionej skóry; stałym jego zejściem jest blizna. Wrzód jest poprzedzony najczęściej naciekiem skórnym o cechach ostrych lub przewlekłych i stanowi jego dalszy etap rozwojowy. Do owrzodzeń skóry i błon śluzowych dochodzi w krętkowicach i w przewlekłych chorobach bakteryjnych skóry (kiła, gruźlica), w ostrych chorobach zakaźnych (błonica, wąglik) oraz w chorobach ropnych skóry (pyodermiae). Część owrzodzeń powodowana jest przez oparzenia chemiczne i czynniki fizyczne, oparzenia termiczne i oparzenia promieniami X. Ważne miejsce w rozwoju owrzodzeń skóry zajmują nowotwory (raki, mię-saki), siatkowice (ziarniniak grzybiasty), zapalenie zakrzepowe naczyń, zwłaszcza kończyn dolnych, zespół żylakowaty podudzia i urazy mechaniczne, a nawet samookaleczenia. Otoczenie owrzodzenia może być bez zmian, zapalne lub nacieczone; okoliczne węzły chłonne mogą być nie zmienione lub wykazywać cechy nacieczenia i przerostu. Tak np. w kile pierwotnej dochodzi z reguły do jednostronnego zapalnego nacieczenia węzłów, które są twarde, nie zrośnięte z sobą, niebolesne; w przerzutach raka skóry węzły chłonne zwracają uwagę deskowatą twardością i niewystępowaniem stanu zapalnego.
dentysta w warszawie blisko ciebie pompa ciepła Cukrzyca