Pęcherz (bulla) stanowi wykwit wyniesiony ponad poziom skóry, którego istotą jest rozwarstwienie przez zapalny płyn poszczególnych warstw naskórka lub naskórka i skóry właściwej. Przejrzysty początkowo płyn pęcherzowy z reguły mętnieje, czasami wysięk ma cechy wyraźnie ropne, co tłumaczy się-zakażeniem wtórnym. Pęcherze mogą być: p o drogowe (subcorneales); w pęcherzach takich dno stanowi warstwa kolczysta, pokrywę warstwa rogowa; są one nietrwałe, wiotkie, łatwo ulegają przerwaniu, zwykle są pochodzenia ziarenkowcowego; śródnaskórkowe; powstają na granicy warstwy podstawnej i kolczystej naskórka lub rozwarstwiają komórki tej ostatniej warstwy; rozwijają się w następstwie zwyrodnienia komórek i zniszczenia wiązań iędzykomórkowych; proces ten nosi nazwę akantolizy (acantholysis) i jest charakterystyczny dla pęcherzycy; podnaskórkowe (subepidermales); rozwijają się w następstwie gromadzenia się płynu między naskórkiem a skórą właściwą na wysokości błony podstawnej lub pod nią. Płyn tkankowy unosi cały naskórek ku górze; pęcherze takie są dobrze napięte i odporne na urazy; ulegają zakażeniu bakteryjnemu później niż pęcherze podrogowe. Treść pęcherzy może wchłaniać się, a pokrywa ich przysychać i złuszczać się; część pęcherzy ulega jednak przerwaniu i przechodzi w sączące nadżerki. W obrębie błony śluzowej nie dochodzi do wytwarzania się pęcherzy, gdyż płyn zapalny od początku odwarstwia nabłonek; powstałe w ten sposób nadżerki są zwykle bardzo bolesne.
leczenie zapalenia zatok masażysta Kraków diety