Blizna (cżcatnx) stanowi zejściowy wykwit owrzodzenia skóry. Blizna związana jest z procesem gojenia się owrzodzenia i ma na celu wypełnienie ubytku powstałego wskutek zniszczenia łącznotkankowej części skóry lub tkanki podskórnej. W związku z niewielkim ukrwieniem i zdecydowaną przewagą utkania włóknistego blizna jest zwykle blada, często przebarwiona, zwłaszcza na obwodzie. Histologicznie blizna cechuje się ścieńczeniem naskórka, wygładzeniem linii skórno-naskorkowej, zanikiem brodawek skóry, zgrubieniem lub zanikiem włókien klejorodnych, układających się równolegle do powierzchni skóry. W bliźnie brak jest włókien sprężystych i przydatków skóry. Stwierdzany niekiedy zwiększony porost włosów w otoczeniu blizny jest następstwem lepszego ukrywania ogniska w okresie czynnych zmian. Z uwagi na obraz morfologiczny wyróżniamy: blizny zanikowe, cienkie, często zapadnięte, blade, o powierzchni wygładzonej; blizny przerósł e, cechujące się nadmiernym tworzeniem włókien klejorodnych, często nierówne, z beleczkowatymi zgrubieniami; przykładami ich są blizny po oparzeniach i występujące w gruźlicy toczniowej skóry. Smugowaty (odpowiednio do przebiegu naczyń chłonnych), podłużny i jakby poza-ciągany charakter blizny stanowi często świadectwo przebytego gruźliczego zapalenia naczyń i węzłów chłonnych i jest jedną z cech rozpoznawczych gruźlicy rozpływnej.
okulista poznań gabinet stomatologiczny