Łój stanowi wydzielinę, w skład której wchodzą lipidy zarówno pochodzenia gruczołowego, jak i znajdującego się w komórkach naskórka. Trójglicerydy łoju zbudowane są z nasyconych i nienasyconych kwasów tłuszczowych o łańcuchu Cię—Cis, ponadto w łoju obecne są woski, estry sterolowe; te ostatnie są prekursorami witaminy D. Na powierzchni skóry trójglicerydy ulegają hydrolizie z rozszczepieniem na wolne kwasy tłuszczowe, które mogą stanowić do 30% składu łoju. U człowieka gruczoły łojowe rozwijają się w okresie dojrzewania. U mężczyzn wydzielanie gruczołów w tym okresie zwiększa się 5-krotnie. Wydzielanie łoju pobudzają androgeny niezależnie od ich pochodzenia (jądra, jajniki, nadnercza), podczas gdy estrogeny hamują tę czynność. Cienki film tłuszczowy, znajdujący się na powierzchni skóry, przeciwdziała utracie wody, wywiera ponadto działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze w związku z obecnością wolnych kwasów,tłuszczowych. Zdolność wiązania wody przez warstwę rogową zależy w dużym stopniu od obecności łoju, którego brak powoduje wysychanie i pękanie naskórka. Dolną granicę fizjologicznej czynności gruczołów łojowych jest jeszcze trudniej określić niż górną. U osób starych wydzielanie łoju zmniejsza się, jednak na suchość skóry u nich wpływają także zaburzenia w rogowaceniu naskórka. Łój tworzy na skórze emulsję w/o (woda — olej). Dotychczas nie dostarczono pewnych dowodów co do sterującego wpływu ośrodkowego i autonomicznego układu nerwowego na wydzielanie łoju. Na czynność tę mają przede wszystkim wpływ gruczoły wewnętrznego wydzielania.
apteka internetowa NitroBolon mata do jogi