Guzek (tuberculum) stanowi wykwit wyniesiony ponad poziom skóry, wielkością zbliżony do grudki; cechuje go występowanie nacieku. W okresie wczesnym guzek może być całkowicie płaski i sprawiać wrażenie plamy. Naciek niszcząc włókna tkanki łącznej — prowadzi w procesie gojenia się guzka do rozwoju blizny. Czas utrzymywania się guzka waha się w granicach od kilku tygodni w kile późnej do kilku miesięcy w gruźlicy toczniowej. Mimo że pewna część guzków wchłania się bez rozpadu, duża ich część ulega owrzodzeniu; zejściowe blizny po guzkach mogą być zanikowe, płaskie lub przerosłe. Guzki stanowią wykwity występujące w przewlekłych chorobach ziarninujących charakterystyczne są dla kiły późnej, gruźlicy, sarkoidozy, trądu i raków skóry, zwłaszcza podstawnokomórkowych. Guz (nodus, tuber) stanowi wykwit wyniosły lub płaskowyniosły, wielkości od orzecha laskowego do kilku centymetrów; punktem jego wyjścia mogą być głębsze warstwy skóry, tkanka podskórna, węzły chłonne i tkanki głębsze Zależnie od rodzaju zmian tkankowych rozróżnia się: guzy ostro zapalne, zaczerwienione, nieostro odgraniczone żywo bolesne, osiągające szczyt rozwoju już po kilku dniach; ustępują bezśladu mogą wikłać się wybroczynami; guzy takie są typowe dla rumienią guzowatego (erythema nodosum); guzy przewlekle zapalne, o okresie dojrzewania do kilku tygodni mało zaczerwienione, o wiele mniej bolesne niż poprzednie, skłonne do rozpadu i owrzodzeń oraz wytwarzania zanikowych blizn. Guzy takie spotyka się w gruźlicy rozpływnej, gruźlicy stwardniałej i w promienicy.
usg kraków dentysta warszawa kulturystyka