Bąbel pokrzywkowy (urtica) jest wykwitem wyniesionym ponad poziom skóry; istotę jego stanowi obrzęk skóry właściwej. Granice bąbla są wyraźne, brzegi strome, kształt płaskowyniosły. Jest to wykwit przelotny, znikający już po paru godzinach. Barwa bąbla waha się od jasnoróżowej do białej, odpowiednio do odczynowego rozszerzenia drobnych naczyń sąsiedztwa i ucisku wywieranego przez obrzęk na naczynia części środkowej bąbla. Bąble mają skłonność do zlewania się i zajmowania rozległych powierzchni (bąbel olbrzymi — urtica gigantea). Nagromadzenie się płynu obrzękowego w. skórze może być tak duże, że część bąbli wikła się rozwojem pęcherzy. Bąble stanowią kliniczny wyraz zwiększonej przepuszczalności śródbłonków naczyń, spowodowanej przez odczyn alergiczny, część bąbli jest pochodzenia naczyniowo-nerwowego. Szczególną kliniczną odmianą obrzęku skóry jest tzw. obrzęk naczyniom-chowy (oedema angioneuroticum Quincke), zależny od zwiększonej przepuszczalności naczyń tkanki podskórnej. Pęcherzyk (uesicula) jest to wykwit wyniosły, o płynnej zapalnej treści. Powstaje na skutek uniesienia naskórka przez płyn gromadzący się w jego warstwie żywej; początkowo przejrzysty płyn z reguły mętnieje w następstwie wtórnego zakażenia. Rozwój pęcherzyka może postępować w kierunku zaschnięcia i złuszczenia jego pokrywy; zwykle pęcherzyki pękają i przechodzą w sączące nadżerki, gojąc się wytwarzają strupy; część pęcherzyków powiększając się przechodzi w pęcherze; czasami pęcherzyki przekształcają się w krosty (vesicopustula).
komfortowe materace odżywki zamykanie naczynek poznań