Ze względu na włóknistą budowę skóra stanowi narząd mało czynny w ogólnoustrojowym metabolizmie białek. Podstawowym białkiem budulcowym skóry właściwej jest kolagen, o masie cząsteczkowej ok. 65 000, należący do białek włóknistych, podobnie jak keratyna i tonofibryle. Białka komórkowe, z których zbudowane są komórki żywej warstwy naskórka, są tzw. białkami kulistymi. Niektóre z aminokwasów w wyniku dekarboksylacji przekształcają się w mediatory odgrywające ważną rolę w zapaleniach. Z 1-histydyny tworzy się histamina, a z 5-hydroksytryptofanu — serotonina. Różne zaczyny proteolityczne rozkładają białka do peptydów i aminokwasów. Białka mogą się łączyć z rozmaitymi związkami, np.: kwasami nukleinowymi (nukleoproteiny), węglowodanami (glikoproteiny), tłuszczami (lipoproteiny). Szczególnie duże znaczenie w patologii skóry mają połączenia węglodowanów z mucyną. Mukopolisacharydy występują w skórze albo w stanie związanym i są wówczas obojętne, albo w postaci wolnych kwasów, z których najważniejszy jest kwas hialuronowy i chondroitynosiarkowy. Stanowią one stały budulec dla substancji podstawowej. Oba kwasy występują w związkach spolimeryzowanych, co nadaje lepkość substancji podstawowej. Stan depolimeryzacji mukopolisaeharydów umożliwia substancji podstawowej wchłanianie pewnej ilości wody, nadając ,jej; cechy żelu i stwarzając warunki do przenoszenia różnych substancji z krwi do tkanek i odwrotnie. Depolimeryzacja wiąże się ze skłonnością skóry do tworzenia się w niej odczynów zapalnych, a stopień jej zależy od wielu czynników. Ma to istotne znaczenie dla przepuszczalności podścieliska łącznotkankowego skóry.
psychoterapia bydgoszcz agencja ultrasonograf