Fizjologia skóry jest ściśle związana z ogólną fizjologią organizmu i stanowi jeden z jej aspektów. Przejście od procesu fizjologicznego do patologicznego jest płynne, a granica między nimi nieostra. W związku z powyższym jest zrozumiałe, że punktem wyjścia interpretacji procesów patologicznych jest czynność komórek i tkanek w stanie zdrowia. W podręczniku tym patofizjologia skóry omówiona, może być tylko szkicowo, z większym uwypukleniem tych funkcji, które są przedmiotem dermatologii. Najważniejszą funkcją skóry jest jej czynność jako dwukierunkowej bariery zabezpieczającej organizm przed utratą wody, elektrolitów i innych substancji ustrojowych na zewnątrz oraz stanowiącej ochronę przed wchłanianiem się z zewnątrz szkodliwych lub niepożądanych biologicznie związków. Bariera, którą tworzy skóra, ma olbrzymie znaczenie w dostosowaniu się człowieka do jego otoczenia, jak również w utrzymaniu wewnętrznej homeostazy. Skóra noworodka wykazuje anatomicznie cechy niepełnego rozwoju, jest cienka i delikatna. Najbardziej wykształcone są w niej naczynia i włókna retykulinowe. W okresie pierwszych 4 tygodni skóra noworodka szybko adaptuje się do środowiska. Wykładnikami tego są: sprawniejsze krążenie obwodowe i szybkie zwiększanie się powierzchni ciała. Gruczoły potowe rozpoczynają swoją czynność po kilku tygodniach życia człowieka.
owoce jarzębiny Przeprowadzki biur Warszawa stomatolog warszawa