Są one embrionalnie pochodnymi mieszków włosowych, rozwijają się z uwypuklenia ich ścian. Gruczoły łojowe są umiejscowione płyciej niż potowe. Dzieli się je na 2 grupy: 1) związane rozwojowo z mieszkiem włosa (stanowią one 90% wszystkich gruczołów); 2) niezależne rozwojowo od włosów, występujące w obrębie czerwieni warg oraz w okolicach występowania gruczołów apokrynowych. Budowa, Są to gruczoły pęcherzykowe z kolbowato rozszerzoną częścią wydzielnicza, z krótkim przewodem wyprowadzającym. Ułożone kilkuwarstwowe sześcienne komórki tworzą groniastą część wydzielnicza. Każdy włos ma co najmniej jeden własny gruczoł łojowy, pewna część włosów ma po 2 gruczoły. Ujście kanału wyprowadzającego znajduje się albo w dolnej części lejka włosowego, albo w naskórku. Okolicami najbogatszymi w gruczoły łojowe są tzw. okolice łojotokowe. Należą do nich głowa, twarz oraz przednia i tylna powierzchnia klatki piersiowej. W miejscach tych liczba gruczołów może sięgać do 300—400 cm2. Niektóre rejony skóry, jak dłonie i podeszwy, pozbawione są w ogóle tych gruczołów. Na wydzielanie łoju skórnego mają wpływ różne czynniki, np. dojrzewanie płciowe, w którym to okresie gruczoły ulegają przerostowi; zależne to jest pobudzającego ich czynność wpływu testosteronu, podczas gdy estrogeny działają hamująco. Dieta nie ma istotnego znaczenia; jest wątpliwe, czy na wydzielanie łoju wywiera wpływ ich unerwienie, a w szczególności włókienka nerwowe oplatające część wydzielniczą gruczołów.
profesjonalne tłumaczenia medyczne pisemne algi stomatolog kraków