Unerwienie skóry nie jest całkowicie poznane ze względu na trudność wybarwiania się końcowych włókienek nerwowych oraz ograniczone możliwości doświadczalnego wykonywania badań na układzie nerwowym. Ten czynnościowy podział nie jest doskonały w związku z tym, że większe nerwy mózgowa-rdzeniowe skóry zawierają również włókna współczulne. Oba rodzaje włókien biegną wspólnie w osłonkach naczyniowych. Rozróżnienie ich jest trudne, gdyż włókna mózgowo-rdzeniowe tracą w swych częściach obwodowych osłonkę rdzeniową. Zaopatrując czuciowo skórę, część włókien dochodzi do gruczołów potowych, mięśni przywłośnyph i do ciałek czuciowych skóry. Włókna nerwowe tworzą poziomy splot podskórny, od którego biegną ku powierzchni skóry gałązki wstępujące. Oprócz wolnych zakończeń nerwowych w skórze znajdują się wyspecjalizowane narządy czucia (receptory), które noszą nazwę nerwowych ciałek krańcowych (corpuscula terminalia). Dużej skali bodźców czuciowych odpowiadają różnorodne zakończenia nerwowe: receptory dotyku, bólu, ciepła, zimna oraz receptory regulujące czynność gruczołów i naczyń skóry.
czarter jachtów kursy masażu mikrodermabrazja poznań