Naskórek (epidermis) jest rogowaciejącym nabłonkiem płaskim pokrywającym skórę od zewnątrz. Grubość jego waha się od 0,1 do 2 mm; rozpiętość ta jest uzależniona od grubości warstwy rogowej. W stosunku do skóry właściwej naskórek stanowi 0,1—0,5 jej grubości. Mikroskopowo naskórek ma rysunek mozaikowaty. Dolna linia falista naskórka z obecną pod nią błona podstawną powstaje w wyniku wpuklania się do naskórka brodawek skóry właściwej. Taka budowa powoduje wzajemne zazębianie się naskórka i skóry i zabezpiecza je przed mechanicznym oderwaniem, a ponadto brodawkowanie poszerza powierzchnię styku naskórka i skóry, co stwarza lepsze warunki odżywiania naskórka. Komórki naskórka, określane jako keratynocyty, układają się warstwowo. Warstwowość naskórka stanowi stałą jego cechę i jest następstwem wspólnego „marszu" komórek z głębi naskórka ku jego powierzchni. Poszczególne warstwy naskórka różnią się od siebie nie tylko morfologią, lecz także odmiennym metabolizmem. Naskórek dzieli się na 5 warstw; licząc je z głębi ku powierzchni, są to: 1) warstwa podstawną (slratum basale), 2) warstwa kolczysta (stratum spinosum), 3) warstwa ziarnista (stratum granulosum), 4) warstwa jasna (stratum lucidum), 5) warstwa rogowa (stratum, corneum). Warstwa podstawną (stratum basale), zwana inaczej rozrodczą (stratum germinatwum), zbudowana jest zazwyczaj z jednego szeregu walcowatych komórek, ściśle przylegających do siebie, o ułożeniu palisadowatym. Jądra komórek tej warstwy wybarwiają się intensywnie barwnikami zasadowymi. Od podstawy komórek odchodzą w głąb wypustki protoplazmatyczne stykające się bezpośrednio z podobnymi wypustkami skóry właściwej. Czynnościowo są to półdesmosomy.
psycholog Wrocław kursy kosmetyczne dermatologia estetyczna warszawa