Warstwą zapoczątkowującą cykl przemian w naskórku jest najgłębiej położona warstwa podstawna, a produkt końcowy przemian morfologicznych i biochemicznych w naskórku stanowi biologicznie martwa keratyna, ulegająca stałemu złuszczaniu się z powierzchni skóry. Ewolucję komórki naskórka można wyraźnie prześledzić w czasie jej wędrówki ku powierzchni skóry, trwającej ok. 26—28 dni. Walcowate ułożone komórki warstwy podstawnej przybierają w czasie przesuwania się ku górze kształt wiełoboczny w warstwie kolczystej, spłaszczają się w warstwach wyższych, aby utracić wreszcie jądro i wypełnić się całkowicie masami rogowymi. Odnowę komórek naskórka można prześledzić autoradiograficznie, wstrzykując dożylnie tymidynę 8H. Gromadzi się ona w jądrach komórek warstwy podstawnej zawierających DNA. W ten sposób udowodniono, że synteza kwasów nukleinowych ograniczona jest do warstwy podstawnej. Podział komórek podlega tu rytmowi dziennemu; jest on najbardziej intensywny w czasie snu, a najsłabszy w okresie pracy fizycznej. Stwierdzono, że synteza również innych białek jest najżywsza w warstwie podstawnej i kolczystej. W miarę przesuwania się komórek naskórka ku wyższym warstwom stają się one biochemicznie coraz mniej aktywne. Siady glikogenu wykrywa się w warstwie kolczystej; zawartość jego jest tu zmienna, odpowiednio do intensywności metabolizmu w tej warstwie. Glikogen bierze udział w odnowie, różnicowaniu się i wzroście komórek, stanowiąc ich źródło energii. Początki keratynizacji można zauważyć już w warstwie podstawnej i kolczystej; prekursorami tego procesu są tonofibryle.
leczenie otyłości Kraków Śląskie łańcuchy stomatolog bydgoszcz